Czy mamy mocną scenę muzy ciężkiej? Zdecydowanie tak, widać to po jakości zespołów grających na gigach, w klubach przez cały rok - a widzimy tych gigów dużo. Czy to się przekłada na scenę, choćby, w Europie? Nie lub prawie nie. Nasze największe, najbardziej rozpoznawalne zespoły to już ekipy, którym raczej bliżej do końca kariery. Czy są jacyś potencjalni następcy? Są, ale nie widać ich. I tu właśnie wjeżdża porównanie tych dwóch festów pod tym kątem. Dwie sceny, które równie dobrze można traktować, jako witryny wystawowe polskiej muzy ciężkiej na Europę. Na jednej, rok w rok, minimum 1/3 polskiego składu i bardzo fajna promocja polskiej muzy, na drugiej, większej i bardziej rozpoznawalnej w Europie, prawie nic. No bo jak nazwać wynik MF 2025 z 7% – żenującym, czy już całkiem chujowym?

 

Szkoda, bardzo szkoda, bo widać, że lepiej ściągać zagraniczne, przebrzmiałe nazwy i dziadków grających prawie z butlami tlenowymi, niż bawić się w promocję nowego, krajowego. Nostalgia marketing to jednak potężne narzędzie, które przekłada się na pieniądz, co czuć na scenie nie tylko festiwalowej MF, ale też u opiniotwórczych blogerów czy portalach metalowych. Lepiej i bezpieczniej grzać te same kotlety po raz enty.

 

Uważamy, że naprawdę polskiej sceny nie ma się co wstydzić. Jasne, teraz bardzo niewiele jest polskich zespołów, które załapią się na główną scenę MF w prime time. Szkoda, że przed nim, MF nie znajduje miejsca, bo mógłbym wymienić przynajmniej kilkanaście takich zespołów z naszego podwórka, które by rozjebały system, a kto wie, czy za kilka lat nie mogłyby zagrać w prime time.