To miała być nasza dwuosobowa, metalowa, oczywiście odwrócona krucjata. Gdzieś tam, kiedyś, rzucone luźno na BA, czy OE – „zróbmy sobie koszulki, które zmuszą ludzi do zastanowienia się, a jak nas zobaczą jeszcze raz, to będę pamiętać, że to my”. Pomysł poleżał w szufladzie, ale na następny fest zrobiliśmy czapeczki – jawnie antychrześcijańskie. Od tamtej pory byliśmy jeszcze na kilku dużych festach, jednak one coraz bardziej męczyły nas muzycznie – to trochę tak, jak wpaść w pętlę czasową - dzień świstaka – 2/3 lata i lineup wraca, jak bumerang, tyle, że w innej kolejności. Żeby było jasne, nie negujemy dużych festów (jak Liga Mistrzów, czasem pooglądamy – do czego nawiążemy później), ale po prostu się nimi najedliśmy.

Na gigi chodziliśmy zawsze, ale jednak przebijały się do nas tylko te „głośniejsze” – te, które „posmarowały” na reklamę, bo tak to teraz jest. No to co dalej robić? Dobra. Szukamy małych festów i gigów. Wybieramy pierwszy wygrzebany, gdzieś z czeluści. Klub choć jest w naszym mieście, widzimy go pierwszy raz. Wbijamy do klubu, a tu 20-40 osób. Odkryliśmy muzycznie underground na nowo, choć na nim się przecież wychowaliśmy. Odkryliśmy, że są ludzie (The Last Words of Death, Until Death Takes Us, Metalowa Inwazja i nie tylko!), którzy organizują to od lat, że są tu bardzo, naprawdę, bardzo dobre zespoły, o których nie słyszeliśmy wcześniej, że są miejsca, nawet u nas w mieście, gdzie nie byliśmy. Trochę wstyd. Ale co ciekawe, te zespoły, czy organizatorzy biorą za koncert po 30/40/50 srebrnych. No dobra czasem więcej, ale dalej jest to wciąż tyle, ile można wydać na dużym feście na piwo w pół godziny lub godzinę. Stosunek cena/jakość top, a ludzi trochę brak. Padł pomysł, nagrywajmy, róbmy foty, pokazujmy miejsca i informujmy, że takie gigi są, że tu jest ciekawie i co najważniejsze atrakcyjnie muzycznie.

No i stąd pomysł naszej odwróconej krucjaty. Koszulki sobie w końcu zrobimy. Te ekipy, które zapracowały na własną markę na dużych festach, nie biorą się z powietrza, one się wykuwały właśnie w takich małych klubikach. Jak tym ekipom nie damy szansy tu, to nigdzie nie zaistnieją. Skażemy ich na porażkę, zanim się jeszcze dobrze rozkręca. Tu wrócimy do tej piłkarskiej analogii. Z piłką, czy szerszej, sportem, jest bardzo podobnie. Pewnie Jedyny Znawca Muzyki, może coś o tym powiedzieć więcej. No kurwa, gdzieś ci teraz znani piłkarze zaczynali. Nie grali w Lidze Mistrzów od razu. I te zespoły, tak samo zasługują na wysłuchanie, na wsparcie i na czas by się rozwinąć. A czas kupujemy im merchem, czy biletem, ale nade wszystko publicznością. Ale nic za darmo. W zamian dostajemy to, co lubimy najbardziej – czystą, nieskalkulowaną wynikami finansowymi, batem wytwórni, radykalną muzykę. 

I na koniec. Jak widzicie, taka kampania / odwrócona krucjata chodziła nam po głowach. W tych naszych piątkowych odezwach do obserwujących, staramy się właśnie takie treści przemycać. Dzięki dla wszystkich obserwujących, komentujących, udostępniających i docenienie naszej pracy. Tradycyjnie wzywamy: chodźcie na koncerty, wspierajcie zespoły, wspierajcie organizatorów, kluby, puby. Bez nich scena i taki młody bunt muzyczny padanie, a my zostaniemy skazani na 70-letnich dziadków pod tlenem, grających w tych samych line-upach.